straatkinderen
Jacobo uit Mexico 
Hoi, ik heet Jacobo Ismael en ben 13 jaar. Dit jaar nog word ik 14 maar ik weet niet wanneer.
Mijn moeder is al lang geleden gestorven en mijn vader wilde niet voor ons zorgen, is alcoholist, en heeft ons bij mijn oma achter gelaten. Toen mijn opa stierf was er niemand meer die geld kon verdienen. Mijn opa verkocht waterijsjes op straat. Er was zelfs geen geld om de begrafenis te betalen.
Mijn broertje Anselmo en ik zijn in januari 2004 naar Valdocco gebracht door een mevrouw van het maatschappelijk werk. Ik ben 6 maanden in Valdocco gebleven, maar ben daarna weggelopen, want ik verveelde me en de andere kinderen sloegen me. Ik ben toen de straat opgegaan en verdiende geld met bedelen en kaugum verkopen.
īs Nachts sliep ik vaak in Patio. Ik heb lang op straat geleefd, want dat vond ik geweldig. Op straat is het altijd spannend, ik had altijd geld voor de speelautomaten en computerspelletjes. Ook snoof ik vaak tinner om zo de pijn, woede en het verdriet te vergeten en om niet aan mijn familie te hoeven denken.
Maar op een dag besloot ik mijn leven te veranderen en wilde terug naar Valdocco. In mei 2006 keerde ik terug naar Valdocco en leerde lezen en schrijven. Deze keer vond ik het er wel leuk, omdat ik wat van mijn leven wilde maken.
In januari 2007 heb ik de stap naar Ciudad del Niņo gemaakt en zit in groep 4 van de basisschool. Ik vind het leuk in CDN, want we bidden veel en ook voetbal ik heel graag. We hebben hier heel veel sportvelden. Ook ga ik graag naar school. De hele dag draag ik mijn rugzak bij me met mijn boeken en schriften. Ik wil goed mijn best doen op school, want ik wil later dokter worden
