straatkinderen

  Satish Babu uit India  

Satish Babu, een jochie van een jaar of zes met een ondeugende glimlach op zijn gezicht en een paar prachtige ogen. Maar ook….een jongen die door zijn vader mishandeld werd en daarom op Don Bosco Anbu Illam terecht is gekomen. Hij heeft het prima naar zijn zin op het project en het is heerlijk hem te zien rondrennen tussen de andere jongens.

Op een dag kunnen we Satish Babu nergens vinden. Na enige navraag blijkt dat hij door zijn vader is opgehaald en meegenomen. Dit soort dingen gebeurt vaker: de priesters op het project weten dat jongens mishandeld zijn door hun ouders, maar zij hebben geen poot om op te staan als deze ouders hun kinderen op komen halen. Ik weet dat dit soort dingen gebeurt, maar echt wennen doet het niet.

Een paar weken later gonst het over het project “ Satish Babu is terug”. Hij wordt uiteraard met open armen ontvangen. Maar ach, wat is die jongen in korte tijd veel veranderd. Hij is schuchter en bang geworden en uiteraard heel erg vies. Na een flinke wasbeurt en nieuwe kleren, lijkt hij in elk geval weer de oude. Maar het duurt een aantal weken voor we hem weer vrolijk zien lachen met de andere jongens.

Op een dag heeft Satish Babu enorme kiespijn en moet hij naar de tandarts. Ik ga met hem mee, maar doordat er een ontsteking zit mogen we pas over twee dagen terugkomen. Ik in de wetenschap dat Satish’ kies dan getrokken moet worden, Sathis balend dat hij nog steeds last van zijn kies heeft. De tandarts heeft instructies gegeven dat Satish Babu gegeten moet hebben voor hij komt, omdat het daarna te pijnlijk zal zijn. Satish is helemaal opgetogen als hij hoort dat hij met mij mee mag in de jeep, zonder alle andere jongens. Bovendien krijgt hij, omdat het eten nog niet klaar is, allemaal chocoladekoekjes, dus Satish vindt het allemaal één groot feest.  

Aangekomen bij de tandarts krijgt Satish eerst een paar verdovingen (hier begint Satish door te krijgen dat dit geen leuk uitje is) en meteen daarna, de verdoving krijgt geen tijd om in te werken, een grote tang en hoppakee, de kies is eruit. Even een watje erin en klaar! Sathis Babu is er duidelijk niet blij mee en loopt hard te huilen. Ik word behoorlijk aangekeken op straat, als ik met een huilend jongetje, met een mond vol bloed, over straat loop. Je ziet iedereen denken” wat die blanke met dat jongetje uitgespookt heeft weet ik niet, maar veel goeds kan het niet zijn!” Maar Sathis Babu is, zoals de meeste straatjongens een echte bikkel, want de volgende dag heeft hij nergens last meer van en kan ik weer genieten van zijn ondeugende glimlach. 

Petra Jurriëns
Coïmbatore, India