straatkinderen

  Laras uit Indonesië  

Salamat Pagi (Goede morgen) Ik, Laras, heb toch nog redelijk geslapen na mijn woede uitbarsting van gisteravond.

Benny, die mij 3 jaar geleden van straat heeft gehaald, toen ik 14 was, probeerde met me te praten en me te kalmeren. Dat hielp niet zo heel veel. Soms ben ik zo boos op de wereld, omdat ik het gevoel heb dat niemand van me houdt. Ook al zeggen ze hier dat ze van alle kinderen houden, ik geloof het niet. Toen ik nog klein was, hebben mijn ouders me voor geld aan iemand verkocht. Sindsdien heb ik in heel veel huizen gewoond. Steeds bij mensen die moeite hadden om kinderen te krijgen. Ze geloven hier namelijk dat als een vrouw een klein kind bij zich heeft ze makkelijker zwanger raakt. Als de vrouw dan zwanger was, dan ging ik naar de volgende vrouw.

Toen ik te oud was ben ik in een tehuis terecht gekomen, waar ik op een dag ben weggelopen. Ik wilde jongens zien. Ik leerde een meisje kennen die als prostituee werkte op straat. Ik wilde ook geld verdienen.....

Ik ben nu op dit project in Jakarta en heb hier een vriendin. Samen met haar proberen we geheime afspraakjes te maken met de jongens hier. We gaan dan bijvoorbeeld op het dak slapen. De jongens kwamen de vorige week niet en van Benny hebben we straf gehad. Binnenkort bedenk ik wel weer een ander spannend plannetje, want naar school gaan hier vind ik niets aan. Ik zit in de vijfde van de lagere school, maar ik blijf liever in bed liggen. De leraar komt me wel eens halen. Je kan hier wel veel lol maken met de andere meiden.