Half zeven. Ogen nog dik van de slaap. Victor poetst zijn schoenen. Vandaag mag hij naar het ziekenhuis. Vandaag gaat het gebeuren. Hij wordt geopereerd. Al drie jaar lang hinkt Victor door het leven met een brandwond in zijn knieholte. Een grote wond die al die tijd niet goed verzorgd is en een eigen leven is gaan leiden. Er hangt wild vlees aan de wond en soms seipelt er nog steeds bloed langs zijn been.

Victors leven ging ondertussen gewoon door: Het leven op straat, slapen in het afval, zelden een douche, voetballen met de jongens. Niet de beste omstandigheden voor een wond om te genezen, waardoor hij niet goed kan lopen en zijn been een ware horror is.
Wanneer mensen zijn wond zien, zijn ze geshockeerd. Ook ik kon mijn ogen niet geloven toen ik het voor het eerst zag. Victor krijgt de vreselijkste reacties te horen, maar is inmiddels verdoofd daarvoor. Hij hoort het niet meer. Maar het feit dat hij zijn lange broek aanhoudt en er moeilijk over praat, geeft zijn schaamte wel aan.

Maar nu gaat het dan eindelijk gebeuren. Een operatie, een operatie door gringo´s. Deze week is een grote groep Amerikanen in Ayacucho beland. Een groep van artsen en verpleegsters die in hun vakantie een week lang vrijwilligerswerk doen. Dit betekent deskundigen met verstand van zaken in de stad, die gedurende een week zoveel mogelijk mensen aan de lopende band opereren. Het resultaat: nachten lang enorme rijen zieken om een nummertje te trekken voor een operatie. Bij het ziekenhuis zijn grote tenten opgezet en staan vele bankjes om de hoeveelheid mensen aan te kunnen.

De sociaal werkster heeft voor Victor een nummertje kunnen bemachtigen. Wat een geluk. Het is zover. Victor en ik zitten om kwart voor zeven voor de juiste tent. De normaal praatgrage jongen is zo stil als een muis. Constant kijkt hij vol verwachting naar het hek. Ik zie hem denken: ´Zou mijn moeder nog komen?´ Moeders heeft beloofd te komen, maar het is Peru... Moeders heeft acht kinderen en geen cent te makken. Ik vrees dat mama niet zal komen. Victor is zenuwachtig. Hij zegt stoer van niet, maar vol ontzag kijkt hij naar de Amerikanen die voorbij lopen. Hij loopt af en toe heen en weer, ondertussen het hek goed in de gaten houdend of zijn mama binnenkomt. Na drie kwartier worden we geroepen. Ik denk ´hehe dat werd tijd´, niet wetend dat het nog een paar uur zou duren allemaal...

We worden naar een kamer binnen het ziekenhuis gebracht. Vier Peruaanse verpleegsters zijn druk in de weer en vinden het moeilijk om mensen op een weegschaal te zetten en hun lengte te meten. Het duurt uren voordat ze weten hoe ze in Victors persoonlijke gegevens ´25 kilo´ kunnen opschrijven. Victor mag weer even terug naar de wachtkamer om een half uur later weer terug te komen voor zijn lengte. Dezelfde vier verpleegsters proberen te ontdekken hoe het meetlint werkt. En Victor zwaar onder de indruk zwijgend, nog steeds naar de deur kijkend. Als we weer terug de wachtkamer in mogen, wil hij even naar de uitgang. ´Waar zou mijn moeder toch zijn?´. Ik heb met hem te doen. De operatie van zijn leven en niemand die hem emotioneel ondersteunt. Ik ben geïrriteerd. Kan je nog zo verdomde arm zijn, je kan toch wel je zoon komen ondersteunen. Maar goed, ik ben blij dat ik er voor hem kan zijn.

Extra blij als ik merk dat ook de Amerikanen niet de meest vriendelijke aanpak hebben. De patiënten worden op een bed gezet. Zonder uitleg jassen de verpleegsters de ene naald na de andere in een arm. ¨Huh hello, what are you doing??´ Ik merk dat de Amerikanen geen woord Spaans spreken en zoveel mogelijk mensen willen helpen in korte tijd. Geen tijd voor sociale praatjes met de patiënten dus. Victor heeft geen idee wat hem gebeurt en ik zie hem angstig kijken. De nachtmerries van orgaanhandel hangen boven zijn hoofd. Ik ga op het bed naast de jongen zitten en probeer de aandacht van de Amerikaanse te trekken. ´Joeeehoe ik ben gringa, ik spreek Engels. HALLO, KAN IEMAND MIJ MISSCHIEN UITLEGGEN WAT HIER GEBEURT, dan leg ik het wel weer uit in het Spaans!!!!´. Eindelijk begrijpt de verpleegster dat ik uit haar wereld kom (leek me toch wel duidelijk met mijn blauwe ogen, lengte, westerse kleding, en donkerblonde lokken, maar ok...). Ik krijg wat uitleg en probeer Victor op gemak te stellen. De jongen heeft te kleine bloedvaten en het ziekenhuis geen geschikt materiaal. En daarom roert de verpleegster met de naalden wat in zijn arm op zoek naar zijn bloed. Victor verroert geen vin. Ik had ook niet anders verwacht, straatkinderen laten nooit een traan.

Ok, Victor is operatieklaar. Nog steeds zonder een woord te zeggen ligt hij een tijd te wachten. Ik maak wat kletspraatjes om hem op gemak te stellen. Na een half uur wordt hij naar de operatiezaal gereden. En natuurlijk mag ik mee tot in de operatiezaal. NIks geen gevaar van bacteriën...allemaal heel logisch. Ook daar moet hij een half uur wachten. Met de angst in zijn ogen volgt hij de heen en weer rennende doktoren en artsen. Dan komt er een groepje artsen binnen die zich zonder een woord te zeggen over Victor buigen. Ik zie twee blanken, de Amerikanen. Daarnaast twee Peruaanse artsen die het operatiekleed optillen. Ze zien zijn been en roepen keihard ´Wat lelijk!! Lelijk!!´ Jemig, zijn jullie debiel ofzo om dat zo hard te gaan roepen!!!! Net of de jongen niet vaak genoeg in de grond is geboord!! Zucht... lekker voor zijn zelfvertrouwen!!!!
De Amerikaanse artsen negeren mij totaal. Ik tik één van de meneren op zijn schouder: ´Good morning!!! Hallo, heren artsen, de patiënt is gewoon nog bij bewustzijn hoor!!! Hij heeft een naam en is een gewoon mens. Misschien kan een beetje aandacht voor deze doodsbenauwde jongen geen kwaad!!´
´Ooh hallo juffrouw, bent u er ook...´ GRRRRR...

Met de nodige informatie wil ik de zaal verlaten. Hehe...na vier uur wachten, heen en weer gesleep van zaal naar zaal gaat het dan eindelijk beginnen. En wie komt daar aanlopen....Victor´s moeder helemaal in tranen! En dan gaat de zon schijnen voor Victor, voor het eerst deze ochtend zie ik hem lachen. Beter dan laat dan nooit...Na een knuffel van moeders kan hij met een geruster hart de operatie aan.

Hopelijk wordt zijn been mooi opgeknapt en zal hij weer gewoon kunnen lopen!