Ervaringen
Klik hier voor het overzicht
nieuwe plannen
Loes en Mijke in India
Ik vindt nu veel meer rust, voel me ook erg thuis tussen de Indiase mensen.In het begin waren het de kleuren, de geuren, de mensen die me opvielen. Nu lijkt alles veel meer een verhaal te krijgen, soms ook verhalen die ik liever niet wil horen. Ik betrap mezelf er wel op hoe vanzelfsprekend eigenlijk de armoede is geworden, hoewel het nog steeds niet normaal is.
Ik slaap in een huis voor jonge jongens, zo'n 35 zijn er nu. Maar dit verschilt echt per dag weer, soms kiezen ze zelf voor de vrijheid van de straat, of is de behoefte naar drugs te groot en lopen ze weer weg. Maar ook vaak komen er weer jongens bij die door een rescueteam ergens vandaan worden gehaald. Gister is Baskar opens verdwenen, een jongen die ik het liefste mee naar NL zou nemen, waar ik echt 3 weken heel intensief mee ben omgegaan. Maar ik denk dat hij binnen het huis werd bedreigt, en we hebben zelfs vermoedens van dwang tot sexuele handelingen of mishandeling. Ik had voor zijn vertrek nog een gesprek met hem, maar een oude jongen was ersteeds bij, waardoor hij niets losliet, behalve dat hij een armbandje had gemaakt voor me. Maar goed, de jonge jongens zitten dus in mijn huis, en de oudere in een ander shelterhome, dit ook vanwege dat de oudere de jongere misbruiken.
Van de ene kant is het echt heel leuk om zelf in zo'n huis te slapen. Ik speel veel met ze, geef de jongens wat engelse les als ze nog niet naar school kunnen, en s avonds krijgen ze een nachtzoen. Van de andere kant ook heel vermoeiend, omdat ze altijd aandacht vragen. Het leukste is dat ik ze nu ook goed ken, ze vertrouwen je soms hun grootste geheimen toe, ze uitten zich steeds meer.
Ik het begin wou ik heel graag engelse les geven in de area's, nadat ik zoveel armoede zag. Maar daar liep ik tegen wat dingen aan, waar ik echt veel tijd voor nodig had om te kijken wat ik er aan kon doen. Het lesgeven gaat nmelijk als volgt. Eerst ga je met een indiase juffrouw een beetje over de straat reopen, en komen alle kinderen naar je toe. Dan ga je zitten, krijgen ze een paar woordjes tamil te leren, en tja, dan zou ik dus engels aan hun leren. Het moeilijke was dat de kinderen steeds weglopen en andere weer komen. Kinderen met zusjes of broertjes met dikke buiken op de schoot zitten dan voor je, en als dan de moeder even komt kijken, worden de kinderen weggehaalt, dat ze moeten werken omdat er te weinig geld is, of de moeder wil zelf even op het krijtbordje tekenen zodat het kind niet verder kan leren. Ook verschilt het niveau heel erg, en ook de leefdtijd, al weten de meeste niet eens hun eigen leefdtijd. Ze kunnen maar moeilijk hun aandacht er bij houden, weinig discipline. Wat ze allemaal willen, is iets nadoen, het liefst gewoon, als ze al kunnen schrijven, letterlijke zinnen overschrijven. Bang om iets fout te doen. Daarbij is mijn positie niet zo gunstig. In Nl kan je zo met je baas ook na het werk wat eten. Hier is er zo'n hierarchie, echt een afstand tussen de juf en de leerling, waarbij de juf wel mag slaan. Omdat ik na het lesgeven gewoon ook weer met ze speel en hun niet sla, heb ik geen gezag, en is het maar moeilijk orde te houden. Waar ik nog het meest mee zat, was dat de meeste hier niet eens hun eigen taal kunnen, veel kunnen niet lezen of schrijven.
Na veel nagedacht te hebben, heb ik maar de conclusie genomen, dat zij eerst maar gewon hun eigen taal eerst kunnen leren, en ik wle nog engels geef, maar niet meer elke dag. Bovendien zijn Helena(30 jaar woont aan de andere kant van de stad met Gijs, waar we veel mee optrekken) en loes en ik om de tafel gaan zitten. We hebben nu het plan praktische les te geven. Soort workshops. Het idée is dat we ze leren koken, timmeren, electriciteitlessen, verzorging, haren knippen dat sort dingen. Ik heb er helemaal zin in, ons huis is ook erg enthousiast over onze plannen. De weinig vooruitgang wat vermoeiend is, heb ik maar geaccepteerd. En heb super veel energy om met de workshops morgen te beginnen!
